“Gönlümde açmadan solan bir gülsün
Her zaman gamlıyım her zaman üzgün
Beklerim yolunu aylar boyunca
Yeter ki gel bana senede bir gün”

Masal bu!

Bir gün sahil kenarına gitmiş bir kız. Oturmuş kayalıklara dalmış derinlere. Fark etmemiş o sıra diğer yanındakini, yanındaki de onu… İki dalgın uzun süre oturmuşlar öylece. Kız düşünmekteymiş geleceğini, erkek düşünmekteymiş nasıl devam edeceğini.

Bir rüzgâr esmiş hafiften, örtüsüne tutunmuş kız uçmasın diye. Dönmüş düzeltmek için başındakini. Erkek esintiyle ürpermiş, geç oldu deyip kalkmayı düşünmüş dönmüş. O an göz göze gelmişler. Zaman durmuş bir an. Onlar için bir ömür gibi gelmiş.

Kız utanmış eğmiş başını, erkek utanmış dönmüş yüzünü. Aynı anda kalkmışlar ayağa. Aynı anda dönmeye devam etmiş dünya… Aynı anda sevgi tohumu düşmüş gönül bulutlarına… Ama yağdırmamışlar.

Ne erkek dönmüş bir daha yüzünü ne de kız. Zıt yönlere doğru yürümüşler. Zamanla kaybolup gitmiş ikisi de kendi yolunda. Eğer olacağı varsa olurmuş çünkü. Sevgi kolay elde edilmezmiş. Bir anda gelen belki biter belki bir ömür sürermiş. Bilinmezmiş. Bilinmezlik korkutmuş ikisini de. Aynı anda aynı şeyi düşünmüşler birbirlerinden habersiz.

Oturdukları kayalıklara dalgalar vurmuş. Vurdukça ıslanmış kayalar, ağlamışlar arkalarından ama onlar duymamış. Nice ilklere şahit olmuşlar… Hepsine farklı melodi mırıldanmışlar…

Bu masal mutsuz sonla bitmiş diğerlerinin aksine… Dudaklarda bir melodi bırakmış sadece, o günün anısına…

Yeter ki gel bana senede bir gün…
Ağarsa saçlarım, solsa yanağım…

Bir gün…

Elam Mnelam

Mart-2009